klein leed

Dikke tranen, grote uithalen, onstuitbaar verdriet. Klein zijn is een drama. Een gevecht tegen alles. De wereld die zo snel gaat. Het groeien dat zo snel gaat. Je voetjes die zo snel gaan. Sneller dan ze je kunnen dragen. Groter dan de woordenschat die je tot je beschikking hebt om te vertellen wat je hebt meegemaakt. Wat je dwars zit en wat niet. Al die indrukken, vreemde mensen die jou allemaal lief vinden, nieuwe plaatsen, een onbekend bed. Een hoofdje vol data, te weinig tijd om het te verwerken. Kronkelend in de kinderwagen. Onwillig. Gedwongen rust. Een lange wandeling. Even weg van de drukte op de camping. ‘Donker papa’. ‘Ja meisje, ga maar lekker slapen’. ‘Ja’.

2 comments
  1. Wat ben je toch ook een schat van een papa. Mijn neef. ( voel je mijn trots)

  2. Ons meisje heeft ook zoveel rond het hoofd en al die indrukken moeten de weg naar buiten vinden he en kan je het niet zeggen dan moet je ervan wenen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *